ايستاده از چپ به راست :

مهديه رمضانپور -  احمد ابوئي – فرامرز رجب پور (نماينده شوراي معلم استان) – شيدا حق پرست – فاطمه ابوالقاسم پور

                                                    نشسته از چپ به راست :

سميه كلاگر – زهرا پرگر – معصومه رادنيا – آذر رضازاده -  مهسـا قاسـم پوري ( سـرگروه شـوراي معلم استان مـازنـدران )

يكي از همكارن گفتند :

در مدرسه ما مشكل لب خواني دارند، وقتي معلم ادبيات به بچه ها ديكته ميگويد ، هيچكدام از بچه ها ديكته را كاملآ درست نمي نويسند ، بسيار نوميد و ناراحت هستند ، وقتي با معلم شنوا در اين باره صحبت كردم گفت چكار كنم اشاره بلد نيستم ، خودشون بايد تلاش كنند و لب خواني ياد بگيرند ،‌معلم شنوا از من خواست به كلاس او بروم و به او كمك كنم ، معلم ديكته مي گفت و اگر بچه هاي نمي فهميدند من با اشاره به آنها كمك مي كردم ، بچه ها خوشحال و اميدوار شدند . تا چه وقت بچه ها بايد در كلاس رنج ببرند.

همكار ديگر مي گفت :

بچه ها گله دارند و مي گويند معام براي خودش درس مي دهد و برايش مهم نيست كه ما معني كلمه را بفهميم يا نه مثلآ درباره كلمه خيس از معلم پرسيدم خيس يعني چه ؟ او گفت خيس يعني خيسه ، ولي من با اشاره با آنها فهماندم وقتي آب روي لباس بريزه لباس تو خيس مي شود ، به اين حالت خيس مي گويند ، باين ترتيب معني كلمه خيس را به آنها فهماندم ، نه اينكه تند تند درس بدهند و بروند ، به نظر من بايد براي معلمهاي عادي كه در مدرسه ناشنوايان تدريس مي كنند ضمن خدمت زبان اشاره بگذارند .

درباره تلفيقي يكي از همكاران گفته

بچه هايي كه به مدرسه عادي مي روند و بطور تلفيقي آموزشي مي بيبند بعد از مدتي با روحيه خراب به مدرسه ناشنوايان برميگردند وقتي از آنها سئوال مي شود به بچه هاي ناشنوا مي گويند هرگز به تلفيقي نرويد ، چون معلمان تلفيقي هفته اي 2 ساعت با ما كار دارند وقتي به ما مي رسند مي گويند هر چه اشكال داريد بگوئيد تا رفع اشكال كنيم در 2 ساعت چه جوري مي شود به همه درسها رسيدگي كرد ، شايد يكي از بچه ها خجالتي باشد و نتواند مشكلش را بگويد . به نظر من بايد با زبان اشاره و لب خواني و به صورت نمايش معني كلمه ها را به بچه ها بفهمانند ...